لزوم مراقبت روحانیون از رفتار و منش خود و خانوادهشان
شما آقایان با اینکه همه یا اکثر، صرفاً به کارهای روحانی مشغول هستید؛ عالم دینی و امام جماعت و مدرّس و واعظ هستید؛ مشغول تبلیغ دین هستید و کاری به کار اداره کشور هم ندارید؛ اما چون روحانیاید، زیر ذرّهبینِ چشم بدبینِ و دلِ بدخواه دشمن قرار دارید. با توجّه به این، روحانیت باید اَعمال خودش را مورد مراقبت شدید قرار دهد: در گفتار، در کردار، در مشی شخصی، در مشی خانواده و فرزندان و کسان؛ البته آن مقدار که تحت اراده و اقتدار شماست. «لا یکلّف اللَّه نفساً الّا وسعها. » (۱) ممکن است کسی با کسی نسبت داشته باشد و با اینکه آن شخص خود را به او منسوب نکند و تحت نفوذ او هم نباشد، اما برایش مایهی دردسر شود. اینکه دست کسی نیست! در آن حدّی که خدای متعال در قرآن به وسیلهی پیغمبر خطاب به مؤمنین میفرماید، باید رعایت شود: «قوا انفسکم و اهلیکم. »(۲)۱۳۷۲/۱۱/۱۷
